Onder de titel So you think you can write? hebben de derdeklassers zich op 13 februari bezig gehouden met creatief schrijven. Na een inleiding door journalist/schrijver Sigrid van Iersel werd er gewerkt aan een fictief verhaal of een artikel naar aanleiding van een foto. Het idee achter de Studium Generale was dat je enige kritische reflectie op je eigen schrijfproduct ontwikkelt. Dat deden we door elkaars  verhalen te beoordelen aan de hand van een lijst met criteria, en vervolgens de feedback op de eigen tekst te verwerken. Uiteindelijk werden per klas 2 teksten gekozen voor de shortlist. De jury, bestaande uit mevr. van Iersel en mevr. Lindaart, heeft vervolgens de beste tekst gekozen.

Juryrapport
Als je meerdere versies van je stuk schrijft, wordt je stuk er stap voor stap beter op. Met plezier heeft de jury gisteren dan ook de herschreven eindproducten gelezen van de deelnemers aan het Studium Generale ‘So you think you can write?'
Het team van Nuray, Femke, Alex en Justus verdient de eerste prijs. Zij schreven samen een fantasieverhaal naar aanleiding van een mysterieuze foto van een hoog bouwsel op een smalle rots in een meer. Het verhaal ‘Het geheim van de verdwenen vrouwen'  heeft een goede plot en is spannend geschreven. De zinnen lopen goed, er staan geen spelfouten in en heeft een uitstekende opbouw met een begin, middenstuk en slot. Goed gedaan dus!
Een extra prijs gaat naar Iris Verheggen en Linde op de Hoek. Zij schreven het verhaal ‘Tattoo' naar aanleiding van een foto van een meisje met getatoeëerde sterren in haar gezicht. Het verhaal is soepel geschreven en bevat een sterke plot. Wel had het eerste deel een stuk korter gekund. De zinnen over het vriendje Rob kunnen bijvoorbeeld gemakkelijk weg, omdat ze niets toevoegen aan het verhaal.  De vraag waarom Anouk op de stapavond alleen achterblijft, had daarentegen iets verder uitgewerkt kunnen worden.
Toch verdienen Iris en Linde deze prijs omdat ze een originele opbouw hebben gekozen voor hun verhaal. Ze werken met drie verschillende gezichtspunten, waardoor hun verhaal extra spanning oproept. Ondanks deze perspectiefwisselingen blijft voor de lezer de verhaallijn goed te volgen. Knap werk!
 
Nuray, Femke, Alex, Justus , Iris en Linde, van harte gefeliciteerd met deze prestatie! Jullie kunnen je prijs komen ophalen bij mevr. Lindaart.
En dan nu natuurlijk de winnende verhalen:

Het geheim van de verdwenen vrouwen
Lang geleden, hier ver vandaan, leefde een baron in een prachtig kasteel op een hoge rots in de zee. In een dorp daar vlakbij waren veel vrouwen op mysterieuze wijze verdwenen. Alle vrouwen die nog over waren, vreesden voor hun lot. Op een kwade dag werden weer een paar vrouwen ontvoerd. Toen besloten de mannen uit het dorp dat het genoeg was, ze wilden hun vrouwen terug. Ze gingen op onderzoek uit, maar het spoor liep dood.
Op datzelfde moment was de baron aan het uitrusten bij de open haard. Hij was in gedachten verzonken toen hij ineens werd gewekt door luid gegil. Verschrikt sprong hij op. Het geluid leek van beneden te komen. Hij besloot een kijkje te gaan nemen. Hij pakte zijn olielamp en liep de trap af de kelder in. Het gegil werd steeds luider, dus hij wist dat hij op het goede spoor zat.
Eenmaal in de kelder aangekomen zag hij een boekenkast. Zonder te weten waarom liep hij naar de boekenkast. Zijn gevoel zei hem dat hij goed zat. Hij leunde met zijn oor tegen de boekenkast. Er verscheen een opening. Hij zag een glijbaan en in de verte een klein lichtje. Hij aarzelde even maar besloot toch naar beneden te gaan. Hij ging zitten, zette zich af en gleed naar beneden.
Het licht werd steeds feller. En het gegil werd steeds luider. Eenmaal beneden aangekomen zag hij een deur. De deur was besmeurd met bloed. Hij vond het spannend en draaide heel langzaam de  deurknop om. Op dat moment begaf zijn lampje het en sloeg de deur achter hem dicht. Het enige wat hij nu nog kon volgen was het gegil. Hij werd vastgegrepen bij zijn been. Hij schrok heel erg en viel achterover.
Toen hij opkeek, keek hij recht in het gezicht van een vrouw. Op dat moment werd hij omsingeld door vrouwen. Ze legden hem uit dat ze waren ontvoerd en hier al weken vastzaten. Samen met alle vrouwen vond hij een uitgang. Via een ladder gingen ze naar beneden, de zee in, en met hun bootje vluchtten ze weg. De vrouwen gingen weer terug naar hun man en gingen weg uit het dorp. Het huis is altijd vervloekt gebleven en niemand is er ooit nog geweest......

Nuray, Femke, Alex, Justus

Tattoo
"Naar welk feest gaan we nou", zegt Robin, Anouks beste vriendin. "Naar de Seven, in de stad", zegt Marieke. Ze stappen op de fiets en fietsen met zijn zessen richting de stad. Anouk fietst naast haar vriendje Rob. "Wacht even, ik word gebeld", zegt hij. Na vijf minuten bellen hangt hij boos op. "Ik moet op mijn zusje passen, mijn ouders gaan uit eten". Hij geeft de vijf meisjes een kus en  fietst snel weg.
Bij de Grote Markt stappen de meisjes af. Ze gaan wat drankjes drinken, maar als snel worden het er steeds meer en meer. Anouk wil niet dronken worden, dus zegt ze dat ze stopt.  "Aah...kom op! Het is zaterdagavond!" roept Josephine. " Ze heeft wel een punt" zegt Marieke er snel achter. "Hmmm ", denkt Anouk, "Oke, nog eentje dan".
Een paar uur later loopt ze zonder enig idee waar ze is over straat. Dan ziet ze licht branden in een winkel en strompelt ze naar binnen.
Er komt een meisje wankelend binnenlopen. Ze ziet er moe en vies uit. Ze heeft een glazige blik in haar ogen en haar slonzige haar plakt langs haar gezicht. Op dit tijdstip verwachtte ik eerlijk gezegd geen  klanten meer. Op het bordje dat aan de deur hangt staat misschien dan wel '24 uur per dag open' maar meestal loopt de laatste klant rond vijf uur 's middags de winkel uit. De jaren van de klanten die dag en nacht de winkel in lopen zijn verleden tijd. Als ze over de drempel probeert te stappen, valt ze met haar hoofd hard tegen de toonbank. Ik haast me naar haar toe en til haar overeind. Ze zakt meteen in elkaar. "Gaat het?" vraag ik. Maar er komt niet meer dan een beetje gemompel uit haar mond. Ik zet haar in een stoel en merk dat ze in slaap valt.
Wanneer ik wakker word zie ik dat ik in mijn eigen bed lig. Ik heb geen idee hoe ik daar ben gekomen. Ik heb een bonkende pijn in mijn hoofd en de linkerkant van mijn gezicht brandt. Langzaam probeer ik op te staan en naar de wc te lopen. Dan ziek in de reflectie van de spiegel een meisje met haar hoofd vol sterren. Maar het is niet zomaar een meisje. Dat meisje ben ik.

Linde op de Hoek, Iris Verheggen